Ciało - możliwości i granice

Antes

Cie Alias &Guilherme Botelho 

choreografia: Guilherme Botelho
muzyka: Murcof
światła: Jean-Philippe Roy

Ciało – możliwości i granice

  Pierwsza część trylogii Distância –Antes w reżyserii Guilherme Botelho utrzymuje widza w stanie permanentnego niepokoju już od pierwszych chwil spektaklu. Wykorzystana przez choreografa muzyka elektroniczna sprawia, że publiczność obserwuje akcję w ogromnym napięciu. Uwaga widza skupia się wyłącznie na pulsujących ciałach nagich tancerzy, którzy nieustannie generują bodźce i odpowiadają na impulsy z zewnątrz. Na początku leżą oni na scenie, ich mięśnie zaczynają drżeć, układy stopniowo stają się coraz bardziej dynamiczne. Za pomocą ruchu badają własne możliwości, wystawiają na próbę swoją wytrzymałość, narażają się na ból i starają się określić, gdzie właściwie leży granica między podmiotem, a otaczającą go rzeczywistością i czy w ogóle można w taki sposób przyporządkować miejsce dla człowieka. Temu napięciu Botelho nadaje sceniczny kształt, ukazując ciało poddane różnym żywiołom i siłom, ciągle walczące ze sobą i zmagające się ze światem. Kontrasty między lekkim falowaniem a gwałtownym upadaniem tancerzy uświadamia, jak gigantyczna amplituda czynników determinuje ludzki byt. Oprócz doprowadzania organizmu do momentów skrajnych, tancerze eksperymentują z dźwiękiem, oddechem, otaczającą ich materią. Ingerencje te wpływają na rytm spektaklu, którego struktura zastała konsekwentnie podzielona na sekwencje wykonywane wspólnie przez wszystkich performerów. Porządek ustalonego ciągu zazwyczaj przerywa jednostka, wyłamując się z idealnie zsynchronizowanego układu gestów i ruchów przez błąd, niedociągnięcie. Dzięki takim pomyłkom proces odkrywania fizyczności staje się szybszy, każdy nowy pomysł pociąga za sobą całą grupę. Tancerze wykonują układy samodzielnie, unikają nawet chwilowego spotkania wzroku, wszystkie kształty, figury, jakie udaje im się stworzyć, kreują indywidualnie. Jednak w ostatniej scenie łączą swoje ciała, aby pokazać widzom niesamowity obraz ludzkiej fali, której przepływ nie ma końca. Ta optymistyczna wizja zawarta w pięknym, ruchomym odbiciu scenicznym sprawia, że wywołany na początku niepokój chwilowo znika.

Rozważania Botelho’ego przypominają dylematy, z którymi dzieli się Xavier le Roy w spektaklu Untitled, w którym artysta także skupia się na ruchu w pierwotnym jego wymiarze, zastanawia się nad słusznością sposobu oddzielenia człowieka od jego środowiska i oczywistymi systemami klasyfikacji obiektów i zjawisk. Autorzy dwóch zupełnie odmiennych przedstawień przekazują bardzo istotne przemyślenia na temat społeczeństwa, wspólnoty, relacji z innymi ludźmi. Botelho wzmacnia kreślony obszar wątpliwości przez autonomiczne ciała tancerzy, które jednocześnie łączy ten sam mechanizm działań. Antes precyzyjnie oddaje intencje twórcy, ukazując człowieka przez pryzmat nieprzerwanej cyrkulacji podobieństw i różnic, zgodności i sprzeczności konstytuujących jednostkę oraz wspólnotę. 

J.W.