Multitasking - Electrodomestics

Reżyseria i choreografia: Constanza Macras i Adham Hafez
Muzyka: Almut Lustig, Kristina Lösche-Löwensen
Współtworzą i występują: Constanza Macras, Adham Hafez, Almut Lustig, Kristina Lösche-Löwensen, Miki Shoji, Sonya Levin.
Scenografia: Chika Takabayashi

Electrodomestics Constanzy Macras i Adhama Hafeza to spektakl inspirowany formatem telewizji śniadaniowej, programem łączącym rozrywkę, gotowanie, muzykę na żywo i rozmowy z gwiazdami z informacjami i tematami politycznymi. Na scenie znajduje się parę wyznaczonych przez elementy scenograficzne stanowisk: w centrum dwa stoły do gotowania, po jednej stronie stanowisko dla muzyków, a po przeciwnej miejsce z dwoma fotelami przeznaczone na wywiady. W rogu sceny umieszczona została nawet prowizoryczna garderoba z wieszakami przepełnionymi kolorowymi strojami, które performerki zmieniają, sygnalizując przejście do następnego punktu programu.

W Electrodomestics zadbano o równe potraktowanie wszystkich elementów składowych spektaklu, muzyki, tańca, gry. Tak samo demokratycznie potraktowani zostają performerzy, którzy pomimo swoich specjalizacji mogli realizować się też na innych polach: tancerka śpiewa, muzyk tańczy.

Taniec nie jest tu najważniejszy, wykorzystany zostaje jednak na wiele sposobów. Obecna na scenie reżyserka Constanza Macras zapowiada, że przedstawiona zostanie na scenie historia tańca w pigułce. Pojawiają się bezpośrednie cytaty ze znanych choreografii, istotnych dla rozwoju tańca, jak np. układ Merce’a Cunninghama. Taniec modern przedstawiony zostaje z pewną pobłażliwością, gdy jedna z tancerek, jak to komentuje Macras: coś tam przeżywa pod stołem. Pojawia się zabawa w odgadywanie owoców, gdy tancerki za pomocą swojego ciała starają się oddać istotę przedmiotów nieożywionych. W tym wypadku taniec zostaje wykorzystany jako niewerbalny język do przedstawiania rzeczywistości i komunikowania się z odbiorcami. Nie brakuje też tańca rozrywkowego, musicalowego, czy nieskrępowanego i organicznego ruchu tancerek do muzyki. W Electrodomestics pokazane zostaje szerokie pole możliwości tańca, jego wielozadaniowość. Podkreślona jest pamięć o mistrzach, jaki umiejętność traktowania tańca jako zabawy.

W spektaklu Macras poruszone zostają również aktualne tematy społeczne i polityczne, w sposób niezupełnie poważny, jak ma to miejsce w przypadku piosenki o Brexicie. Humor staje się tutaj lekarstwem na zmierzenie się z problemem. Inaczej jednak wygląda to w przypadku scen z  udziałem pochodzącej z Teheranu aktorki. Chcąc przybliżyć nam kulturę kraju, z którego pochodzi, opowiada  o tradycyjnym irańskim teatrze widowiskowym, czy funkcjonującym tam prawie: oko za oko. Lekka forma, w jakiej przekazywane są tu treści, dynamiczne przejścia do kolejnych części show, natłok obecnych na scenie przedmiotów i wykonywanych działań przyćmiewać mogą pewne kwestie. Można to odczytać jako próbę diagnozy czasów, w których żyjemy, gdzie ogrom informacji, które docierają do nas poprzez media, zmusza nas do dokonywania selekcji, wybierania spraw dla nas istotnych czy ciekawych.

               /fot. Marta Ankiersztejn/

C.S.