Nieznośna bezsilność - Solove

Solove

choreografia i wykonanie: Anna Steller
muzyka: Jan Sebastian Bach, wykonanie Glenna Goulda

Nieznośna bezsilność

W intymnym i wzruszającym spektaklu Solove Anna Steller skupia się na niespełnionej, odrzuconej miłości. Główną inspiracją w jego tworzeniu był słynny monolog ze sztuki Łaknąć Sary Kane. Performerka powoli wkracza na scenę przy dźwiękach cichej, zapętlonej,  fortepianowej aranżacji jednego z utworów Bacha, wyciąga z kieszeni spodni papierosy. Jej przeszywające widzów spojrzenie jest pełne rozpaczy i załamania. Jednak cały spektakl oparty jest na stłumionych emocjach, które tkwią w Steller bardzo głęboko, jednocześnie silnie działając na publiczność. Tancerka próbuje uspokoić swoje drżące ciało, które pragnie obecności drugiej osoby, walczy z potrzebą czułości, z pożądaniem. Przesuwa swoje ociężałe stopy, jakby uczyła je na nowo chodzić, co chwilę spogląda ze smutkiem na otaczających ją widzów, pozostawiając ich w poczuciu bezradności wobec jej bólu. Minimalistyczna choreografia skupia całą uwagę na performerce, a usadzona wokół sceny publiczność nie może zostać obojętna na przesłanie artystki, wzmacniane przez intymne warunki odbioru. Widzowie poczuwają się zobligowani do przeżycia razem ze Steller kreowanego przez nią wyznania, a rola ta sprawia, że w absolutnej ciszy i napięciu obserwują jej każdy gest, rejestrują niespokojny, zmęczony oddech. Nieznośną, przytłaczającą samotność wyraża jedynie bezsilne, targane bólem ciało, które nie jest zdolne do głośnego manifestowania cierpienia. Pod koniec spektaklu tancerka długo i nerwowo pali papierosa, co jeszcze mocniej uderza w bezradnego widza. Gdy po chwili opuszcza scenę, odbiorcy pozostają wstrząśnięci realnością i intensywnością przesłania do tego stopnia, że jeszcze długo nie mogą odważyć się na przerwanie tej wyjątkowej atmosfery oklaskami. Steller poprzez unikatową formę wyrazu stworzyła obraz próby powrotu do normalnego życia i walki z uczuciem, które tkwi nie tylko w umyśle, ale jest przede wszystkim uwięzione w ciele, nie dając szans na łatwe pozbycie się go i chwilę zapomnienia.

J.W.