Rozmowa z artystami - Anna Steller i Daniil Belkin

Oto fragment rozmowy przeprowadzonej tuż po poniedziałkowych spektaklach:

Jadwiga Majewska: Twoje solo zobaczyłam kilka lat temu. Byłam przejęta minimalistycznymi środkami, których używasz w tym spektaklu. Wzbudzane przez Ciebie emocje sprawiają, że trudno właściwie o nich mówić. Czy była to tylko literacka inspiracja?

Anna Steller: Ten spektakl powstał kilka lat temu w określonym momencie mojego życia. Dziś zagrałam go po dwuletniej przerwie, po urodzeniu dziecka, dlatego jest to kompletnie inne przeżycie dla mnie. Jedną z inspiracji była sztuka Sary Kane, ale tak jak jest to w przypadku większości spektakli solowych, nie da się uciec od własnego życia. Dzięki moim doświadczeniom potrafiłam wzbudzić w sobie skrajne emocje i czułam, że to jest to, co chcę przekazać publiczności. Jedną z ważniejszych cech w sztuce Kane jest bezruch, stąd zrodził się pomysł na minimalistyczną choreografię. Na początku powoli poruszałam się po scenie,  jakbym była w stanie, w którym człowiek chciałby coś zrobić, ale nie ma siły na jakiekolwiek działanie. Kolejne spektakle sprawiają trudność, bo nie mogę do nich podchodzić technicznie, za każdym razem muszę na nowo wzbudzić te emocje i wyrazić je w minimalnych środkach, a to stanowi duże wyzwanie.

J.M.: Nie jest łatwo porzucić taniec na scenie?

A.S.: Spektakl ten powstał w okresie, gdy fascynował mnie bezruch na scenie, minimalizm, to, że nie muszę podobać się widowni, uwodzić publiczności. Lubię spektakle, które wzbudzają skrajne opinie, rodzą pytania i wątpliwości. W Solove korzystam z przestrzeni, w której się znajduję i otaczających mnie widzów. Wolę, gdy powierzchnia sceny jest chropowata, betonowa, to pozwala na zmaganie się z niegotową materią i pomaga na wyzbycie się teatralności. Nie chcę pokazywać gotowej historii, ale zostawić publiczność z  dużym znakiem zapytania.

Jadwiga Majewska: Z kim lub z czym walczysz w swoim spektaklu? Jaka była Twoja inspiracja?

Daniil Belkin: Mój spektakl jest wynikiem dwuletnich poszukiwań. Jest rodzajem układanki pewnych działań fizycznych, których wykonania wymagałem od siebie w trakcie pracy nad Leaning on. Nie jest to właściwie walka, ale struktura rezultatów tych zadań, z którymi się zmagałem. Opieram się na przestrzeni, ruchu, widzach, muzyce. Jeżeli chodzi o dźwięk, to najpierw nagrałem materiał z fragmentem choreografii i wysłałem go mojemu kompozytorowi. Na tej podstawie skomponował on muzykę i odesłał ją mnie. Zaskoczyłem się, że był już to gotowy, skończony utwór. Moim wyzwaniem było zmierzenie się z tą muzyką, zmaganie z kompletną materią. Głównym celem jest to, aby pozostać na poziomie fizyczności, nie uciekać w myślenie, czy emocje. Aby skupić się na cielesnej obecności, staram się utrzymać stan pustki wewnętrznej.

J.M.: Czy w choreografii do Leaning on można zauważyć świadome animalistyczne nawiązania?

D.B.: Tak. Pracuję też nad skalą ruchu, na którą wpływają impulsy z wnętrza. Decyduję, czy w tym momencie je powstrzymać, czy pozwolić im uwolnić się w większym stopniu. To wpływa na zróżnicowanie ruchu, wzbudza inną siłę przekazu.