Walka z przemijaniem - Living Leaving

Living Leaving

choreografia i wykonanie: Adi Weinberg
muzyka: Daniel Sapir, Mum, Sogar

Walka z przemijaniem

W choreografii do spektaklu Living Leaving najważniejszą rolę pełnią ręce i dłonie performerki, które narzucają jej ciału kierunek ruchu, wysyłając mniej lub bardziej gwałtowne impulsy. To podporządkowanie przez bodźce sprawia wrażenie niekontrolowanej walki z własnymi kończynami, dyktującymi sposób poruszania się. Ręce Weinberg nadają ruchom coraz większe tempo, wysyłane sygnały opanowują całe jej ciało. Na początku tancerka błądzi skrzyżowanymi dłońmi po czarnej powierzchni tylnej ściany sceny, a mglista smuga światła sprawia, że wraz z nią pojawiają się cienie. Rozsuwające się w przeciwne strony ręce wymuszają, aby performerka za nimi podążała, co powoduje iluzję brodzenia w wodzie. Nieustanne kontrastowanie płynnych, miękkich ruchów z niepokojem, obrazuje starcie z największym wrogiem człowieka – przemijaniem. W punkcie kulminacyjnym tancerka rozsypuje niebieski brokat na całej powierzchni sceny, a następnie prezentuje widzom dłonie naznaczone błyszczącym pyłem. Od tej pory ręce nie są już jej przeciwnikiem, ale próbują bezskutecznie wznieść ku górze całe ciało, czy podtrzymać opadającą, zmęczoną głowę. Zabiegi te okazują się daremne, ponieważ na ratunek jest już za późno. Wzruszającym momentem w ostatnich minutach spektaklu jest odtworzenie utworu Will the Summer Make Good for All of Our Sins, którego spokojne brzmienie, przypominające dźwięk kołysanki, towarzyszy bezbronnemu ciału przesuwającemu się powoli w głąb ciemności.

Już sam tytuł spektaklu podkreśla podobieństwo między dwoma słowami – życiem i śmiercią, których wymowa w języku angielskim jest identyczna. Mimowolne przemijanie wpisane jest w ludzką egzystencję, co performerka pokazuje przez strach, przerażenie. Ważną rolę pełni spojrzenie, przez chwilę pełne zachwytu i radości, ale przeważnie jej oczy wydają się nieobecne, zamyślone, a wzrok pełen lęku i paniki, wołający o pomoc. Weinberg w subtelny sposób ukazała publiczności obawy przed gasnącymi siłami, cichym odejściem bez szans na ocalenie. Niebywała moc jej występu kryje się właśnie w delikatności obranej przez nią formy wyrazu, przez co przesłanie artystki staje się wstrząsająco dosadne.

J.W.